ประวัติองค์เทพเจ้า

 
 
  กวนอู เล่าปี่ เตียฮุย ไต่ฮงโจวซือ
  หวังต้าเซียน จี้กง ฮ้อเอี้ยฮุ้งเซี้ยโจ้ว พระโพธิสัตว์
» ไท้เสียงเหล่ากุง » ลี้ทิไกว้ » ฮั่นเจ็งลี้ » หลือต้งปิง
» ฮั่นเซียงจื้อ » เฉ่าก๊กกู๋ » หน่าไฉฮั้ว » ฮ้อเซียงโกว
» เตียก๊วยเล่า      
 
กลับไปหน้าแรก
ประวัติพุทธสมาคม
 
การไหว้
 
     
   
อักษรจีน: 蓝彩和
ภาษาจีนแต้จิ๋ว: หน่าไฉฮั้ว
ภาษาจีนกลาง: หลานไฉ่หัว
(Lán Cǎi Huó​​)

ความหมายของชื่อ:

=
Lán อ่านว่า หลาน
เป็นแซ่หนึ่งของชาวจีน หรือเป็นคำ
แปลว่า สีน้ำเงิน, สีคราม
= Cǎi อ่านว่า ไฉ่
แปลว่า เก็บ, เด็ด รวม ส่วนมากใช้
กับการเก็บดอกไม้ ผลไม้ หรือพืช
ผัก
=
Huó อ่านว่า หัว
แปลได้หลายอย่าง สุภาพ, อ่อน โยน, เข้ากันได้, เสมอกัน หรือ สามัคคี
 
     
หน่าไฉฮั้วโจวซือ เป็นเซียนองค์ที่หกของโป๊ยเซียน  เดิมแซ่น้า ชื่อชีฮุ้ง (棲雲) เป็นชาวเมืองเชี่ยงอัน (長安) เกิดในสมัย
ราชวงศ์ถัง เป็นคนรักอิสระ ชอบเดินทางท่องเที่ยว ร้องเพลงขอทานเรื่อยมา ถ้าวันใดขอทานได้เงินมามาก ก็แจกจ่ายให้แก่ คนแก่คนเฒ่าที่ยากจนทั้งหญิงชาย บางคราวนึกคึกขึ้นมา พอได้เงินอีแปะมามาก ก็เอาเชือกร้อยเป็นพวงยาว แล้ววิ่งเล่นไป ตามถนน ไม่สนใจว่าเชือกที่ร้อยพวงอีแปะจะขาด ท่านก็ไม่สนใจ ยังคงวิ่งลากไปจนเงินหมดพวง พวกคนยากจน และเด็ก ตามถนนก็พากันวิ่งตามเก็บกันอย่างชุลมุนสนุกสนาน

 
รูปปั้นองค์หน่าไฉฮั้วโจวซือ
ณ วิหารเพียวเยี้ยงไท้ ศรีราชา ชั้น 2
 
ท่านมีอุปนิสัย และแบบอย่างคล้ายกับ "กวีหลีไป๋" หรือ "หลี่แป๊ะ" กวีเอกของจีนในสมัยราชวงศ์ถัง เมื่อใดก็ตามที่ ท่านเมา ท่านก็จะขยับกรับในมือ เสียงก้องกังวาล พลางขับ ขานเพลงออกมา ด้วยน้ำเสียง และท่วงทำนองอันไพเราะ โดยบทเพลงที่ร้องออกมา ล้วนแต่เป็นเพลงภาษิต โคลง กาพย์ กลอน ที่สอดแทรกธรรมะเป็นคติเตือนใจคน ทั้ง เพราะ ทั้งน่าฟัง เป็นที่ชอบ และเพลิดเพลินใจ แก่ผู้คนทั้ง หลาย กรับประจำตัวของท่านนั้น มีรูปลักษณะผิดกับ กรับธรรมดา คือ ยาวถึง 4 คืบครึ่ง กว้างประมาณ 1 ฝ่ามือ หนา 1/2 นิ้ว เนื้อกรับเป็นผิวมันเงาวาว คล้ายเนื้อหยก เวลา ที่ท่านขยับกรับ เสียงดังกังวาลน่าฟังยิ่งนัก


ต่อมาองค์ลี้ทิไกว้โจวซือ และองค์ฮั่นเจ็งลี้โจวซือ รู้ว่าองค์ หน่าไฉฮั้วนั้น มีบุญญาธิการที่จะมาช่วยเหลือมวลมนุษย์ ท่านจึงต้องการที่จะลองใจองค์หน่าไฉฮั้ว โดยเซียนทั้งสอง ได้หลอกให้องค์หน่าไฉฮั้วนั้นดื่มสุรา และเดินพูดคุยกันไป เรื่อยๆจนถึงสะพาน ซึ่งระหว่างทางที่เดินนั้น องค์หน่าไฉฮั้ว ก็ได้บอกกับเซียนทั้งสองว่า ตัวท่านเองนั้นมีความเก่งกล้า สามารถในด้านต่างๆมากมาย เซียนทั้งสอง เมื่อได้ยินดังนั้น จึงตอบกลับ เพื่อทดลองใจองค์หน่าไฉฮั้วไปว่า “ไม่จริง หรอกมั้ง เพราะหากท่านเก่งจริง ท่านก็ต้องสามารถกระโดด ลงไปในแม่น้ำ แล้วไม่จมน้ำสิ


องค์หน่าไฉฮั้วได้ยินเข้า ก็ตอบกลับไปในทันทีว่า “ทำไมข้าจะไม่กล้าโดดล่ะ ข้าไม่กลัวตายหรอก” แล้วท่านก็เดินขึ้น สะพานไป จากนั้นก็กระโดดลงมาจากสะพานทันที แต่เมื่อตัวของท่านจะถึงพื้นน้ำ ก็เกิดสิ่งอัศจรรย์ มีกองขยะผุดขึ้นมา จากสายน้ำ เพื่อรองตัวของท่านไว้ แล้วก็ลอยไป จากนั้น ท่านก็ได้สำเร็จเป็นเซียนในเวลาต่อมา

   
 
     
 
 
Share |
 
ปฏิทินกิจกรรม
แกลลอรี่
ติดต่อสมาคม
     
     
Copyright © 2018    พุทธสมาคมเพียวเยี้ยงไท้ จีเพียวตั๊ว พ้งไล้ ซาจับอิกเซียวเกาะ ศรีราชา   สงวนลิขสิทธิ์
ถวายโดย บจ. พี. โอ. เอส. เทเลคอม (นายองอาจ ตรีกาญจโนทัย และครอบครัว) เพื่อเผยแผ่เป็นธรรมทาน
Developed by: bumblebeez    Contact : webmaster